Biografie van Carlo Masson, 14/01/02

Geboren op 07 jullie 1954 te Antwerpen uit een Limburgse moeder en een Boomse vader, werd ik voornamelijk opgevoed door mijn moeder en mijn 16 jaar oudere zussen.

Ik werd zowat tot mijn 12 jaar, toen nog met de stoomtreinen, veel over en weer gezeuld tussen Blankenberge, (bij één van mijn zussen) en Boom (mijn vader) en Brecht (ook mijn vader) en Maasmechelen (tantes, nichten en kozijns van de Limburg) en Antwerpen (bij mijn moeder en de school). Op deze manier heb ik wel een en ander van de leefgewoontes in de provincies mogen proeven. 1965 Het 6^e van de lagere school heb ik bij de paters in Malonne overgedaan omdat mijn familie vond dat ik maar eens Frans moest leren. En ik heb het geleerd; totdat ik midden in een schooljaar zodanig gepest werd door onze Franstalige landgenoten dat ik in M’n eentje met de trein weer naar Antwerpen ben gestoomd met de boodschap: Je ne retourne plus jamais.

Mijn moeder had als hobby verhuizen en dus ben ik ook veel van school verhuisd. Dit was nochtans een rijke ervaring. Ik heb van administratie over film & foto naar metaal & scheepsbouw, lasser en smid uiteindelijk in de houtbewerking mijn A2 afgemaakt.

Na een jaartje en 7 verschillende jobs in de houtsector, 15 maand legerdienst in Soest. 1973 Buiten drinken en schoenen poetsen heb ik daar ook nog leren bier tappen als kantinier en heb de microbe van het vliegen te pakken gekregen. Ik ben daar zo’n 30 uur met een Piper-Cub meegevlogen en ben er ook mee afgezwaaid.

Via een vriend tijdens mijn legerdienst ben ik in de binnenvaart terechtgekomen en daar (tegen de wil van de ganse familie in) ook onmiddellijk mee begonnen. Eerst als matroos op tankers met nafta, aceton, diesel, pitch en andere gevaarlijke rommel.

In die periode 1974 sliepen we 6 uur ‘per week’ zodat ik na 3 jaar zoveel overuren had dat ik zelf een spits (schip van 38x5 meter 380 ton) kon kopen. In 1977 op mijn 23^e ben ik gehuwd met een vriendin van mijn puberjaren, meer uit noodzaak dan uit liefde maar in die tijd moest ge trouwen of ge werd excentriek geklasseerd. Na nog eens een nieuwer schip heb ik gedurende 10 jaar gans Europa in alle mogelijke rivieren en kanalen rondgetuft en een enorme bagage aan landschappen, mensenkennis en techniek opgedaan. Ik ben toen 1980 wegens een overschot aan tijd astronomie gaan studeren met boeken en telescopen tot ik er bijna gek van werd, hoe meer je er over weet hoe kleiner je zelf wordt, desondanks kijk ik nog steeds door mijn kijker en leg mijn dochter uit waar Jupiter staat en waarom Betelgeuse zo rood is.

Na 10 jaar vonden we ons huwelijk stabiel genoeg om onze dochter Karolien aan de voet van de Eifeltoren te verwekken. Ik was ondertussen weer dringend aan verandering toe en had de laatste 2 jaar elektronica gestudeerd met zoveel succes dat ik met een hele hoop schuld een elektrowinkel overnam en het schip verkocht. Zodoende werd Karolien in 1986 ook in Antwerpen geboren. Gedurende 7 jaar heb ik toen mijn ziel gegeven voor klanten, vrouw, dochter en de bank zodat ik zelf bijna vergat te leven. Ik heb wel ondertussen mijn droom van piloot te worden kunnen waarmaken met ULM vliegtuigen via een lijdensweg van 5 jaar omdat ze in België vinden dat er al genoeg rommel in de lucht hangt. Na de bouw van een villa in Duffel word ik in 1993 na 6 maand op den buiten door mijn vrouw aan de deur gezet voor een snotventje van 16 jaar jonger.

Eigenlijk heb ik de echtscheiding met alle psychische en financiële gevolgen van dien nog steeds niet verwerkt. Zodanig dat ik problemen heb om met mensen samen te werken, ik allergisch geworden ben aan gezaag en van klanten en dus een uitweg heb gezocht om vooral alleen en creatief bezig te zijn. Ik vind dat we in de huidige maatschappij alleen maar produceren om te consumeren en op alle mogelijke manieren aangepord worden om nog meer te consumeren wat een gigantisch overschot aan materiaal teweegbrengt. In augustus 2000 kreeg ik hartproblemen en in december verkocht ik mijn zaak en ben een eigen atelier met alle mogelijke gereedschappen, machines en toestellen gestart om daarmee fulltime zelf ontworpen Robotz te maken. Geen robotten die het gras afdoen maar kunstwerken samengesteld uit industrieel afval wat ik sinds 5 jaar aan het verzamelen ben. Het is weer een grote uitdaging maar ik geloof in mezelf.

Carlo